Persoonlijk why

Gepubliceerd op 22 april 2018 | by Wiesje

‘Wanneer kom je thuis, Wies?’ -Guuurl, ik ben pas net begonnen.

Ik kan mijzelf niet alleen in het Engels voorstellen, ik kan inmiddels ook zeuren en klagen in de taal. Er mag dus gezegd worden dat het spreken van de Engelse taal mij redelijk afgaat. Ik voel mij steeds iets minder toerist, ik pak steeds minder vaak de verkeerde metro en buslijn, en mijn ‘cuppa’ in de ochtend scoort gemiddeld een 8.5.

Dat Engels spreken gaat nog niet altijd zonder slag of stoot en ‘kut’ is nog steeds mijn favoriete scheldwoord. Mijn vriend vindt het heel erg vreemd dat ik met het woord vagina scheld, maar ik doe er niet moeilijk over.

Na zo ongeveer 5 keer te zijn verhuisd in een veel te korte tijd, 44 keer compleet broke te zijn geweest, werkloos, uitzichtloos en eindeloos gemotiveerd, heb ik sinds de dag van vandaag alle organen nog, heb ik nooit onder een brug hoeven te slapen en had ik altijd voedsel in de kast. Mijn vader zou hier dus op antwoorden ‘dat ik zeer zeker niet mag mopperen.’ En dat doen we dus ook zeer zeker niet.

Sinds een maand of 9 voel ik meer en meer dat alles op zijn plekje valt en dat ik een soort van rust heb. Dit zeggen ze ook als je gaat trouwen of je eerste huis koopt, of met pensioen gaat. Maar dit voel je ook als je Wiesje Weeber heet en je hier en daar (zelf) maar wat graag wat turbulentie aan je doodnormale leven toevoegt. Na mijn laatste nachtclub ervaring in London heb ik een stapje terug gedaan van de eindeloze nachten, mijn lichaam en bankrekening konden dat ook geen dag langer volhouden en door een kleine discussie in de club werd ik er zonder pardon uitgesmeten door 2 security beren van ongeveer 4 bij 4meter. Dit was me een hele ervaring. Ze pakte me zo op aan mijn schoudertjes zodat mijn voeten de grond niet meer konden raken, en dat is knap want ik droeg mijn bordeelsluipers van zo ongeveer 15centimer hoog.
Mijn zaterdag avonden zijn nu gevuld met uit eten, wandelen door London, schrijven, maskertjes op mijn gezicht en Netflix. Saai? Nah, ik ben gewoon best wel heel saai.

En dan nu de meest gestelde vraag; de beroerde vraag waar ik geen antwoord op heb; Wanneer kom je weer eens thuis Wies? Die vraag is een veel, veel gestelde vraag. En wat doen we daar mee? Ja, dat weet ik dus zelf ook niet zo goed. Mijn gedachte; ‘Fuck knows?’ Mijn antwoord; Mja, geen idee eigenlijk.

Ergens geeft het me een beetje hoofdpijn, ten 1e ik had mijzelf nooit kunnen indenken zo lang weg te blijven, helemaal alleen. Ten 2e, het is een beetje eng, dat dit inmiddels ook als mijn thuis voelt. En ten 3e, ik heb best wel hard gewerkt om mijn leventje op te bouwen in een ander land en dit is niet geklaard in 6 maand, een jaar, of in twee jaar. Ik bedoel, er staan alweer nieuwe doelen op mijn lijst, een appartement kopen bijvoorbeeld. Je kunt hier een Harry Potter bezemkast krijgen voor een half miljoen maar we blijven graag groot en positief denken mensen, alles is mogelijk hey. Dus nee, teruggaan met mijn koffertje om dit achter me laten? Nee, Wiesje is nog niet klaar. :)

Liefs <3 xxx

Tags:


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑