Persoonlijk FullSizeRender

Gepubliceerd op 23 november 2017 | by Wiesje

HET LEED WAT EEN DATE HEET.

Wanneer de rekening op tafel verschijnt, heb ik even een seconde nodig om dit beeld in me op te nemen. De bijzonder knappe dame komt aangelopen met een gouden sieradendoosje in haar handen, compleet in elkaar gewikkeld met een roodfluwelen strik. Dit belooft weinig goeds denk ik bij mijzelf en proef de fijne nasmaak van de 340 sojabonen die ik net achterover heb lopen gooien. Ik neem nog even een slok van mijn veel te grote cocktail en kijk met grote kijkers naar het sieradendoosje wat inmiddels op tafel is beland.Ik kijk even goed naar het doosje en knipper een paar keer met mijn ogen. Ik voel dat hij me aankijkt en ik neem nogmaals een grote slok van mijn drankje. Deze rekening is verpakt als een Cartier trouwring en dat kan alleen maar betekenen dat alle sojabonen zo ongeveer $20,- per stuk waren. Ai, en dan nog maar over die halve koe en 20 cocktails te zwijgen. En dat op een doodgewone zondagmiddag, wat een overdrijven eigenlijk en in wat voor een circustent ben ik überhaupt ook weer beland?
So, should we go Dutch with this one?’ Zo, het hoge woord is eruit denk ik dapper bij mezelf. Dit gaat pijn doen.
Hij kijkt me even vragend aan. ‘Your joking right? Nah, that is ridiculous, what kind of guys did you date in the past anyway?
Ha, ja slaat hij even de spijker op de kop. Denk ik bij mijzelf. ‘Well, that is a very, very good question, really..

Hij pakt zijn creditcard en slingert die in het doosje, gooit er nog wat extra briefgeld neer en geeft het doosje met een grote slinger terug aan de prachtige dame. ‘Take the cash darling, that’s for you, thank you for looking after us.
Misschien moet ik mijzelf ook een baan zoeken in dit restaurant, met een beetje geluk heb je deze halvegare aan je tafel zitten en geeft hij je direct een halve maand in cash. Toch weer leuk meegenomen. De knappe dame stopt de flappen aan de zijkant van haar kokerrok en loopt sexy weg. Die heeft een prima zondag, denk ik nog even bij mezelf.
Daarna denk ik direct aan papa Bonnie. Shit, die zal nu misschien niet echt trots op me zijn. Die heeft me altijd flink duidelijk gemaakt dat het heel goed is om je eigen centen te maken en om onafhankelijk te kunnen zijn. Dat betekent, dat je dus ook de rekening zal splitten. Laat ik het nog eens proberen dan, zodat ik in ieder geval mijn uiterste best gedaan heb.
‘Come, let’s just split the bill… I don’t really feel comfortable with you paying it all by yourself. This is not how my parents raised me. Also, I’m proper Dutch so we can split the bill.’

Hij kijkt me even een beetje geïrriteerd aan en pakt zijn jas van de stoel. ‘Come on Dutchie, time to go.’
Nou, dat had ik mijzelf al een aantal uur geleden bedacht, maar alsnog heb ik het goede fatsoen om op mijn reet te blijven zitten en enigszins te luisteren naar zijn eindeloos gelul over zijn job, zijn gigantisch drukke business leven, de onenigheid tussen de Uber en de Black cabs en natuurlijk niet te vergeten de Brexit. Wat natuurlijk niet vergeten mag worden zijn de stocks, de bitcoins en om het compleet te maken een aantal klachten over de sojabonen en het vlees wat volgens hem toch echt net iets te gaar gebakken was.

Deze gozer was ontzettend goed in het eindeloos lullen over zijn drukke business leven, hoe die van een erg normale jongen naar een man met een eigen privéchauffeur is gegroeid. Hij meerdere bedrijven heeft en het geld binnenstroomt, hier kwam wel bij kijken dat die om de 5 minuten gebeld werd door een van zijn zeven IPhone’s. En, hij wist eigenlijk niet meer precies wat thuis zijn nou eigenlijk was, en waar is thuis eigenlijk? Vroeg die tijdens het eten aan me.

De knappe dame kwam vriendelijk aanlopen met het gigantische boeket bloemen wat hij voor me meenam en ik moest even snel een klein boertje inslikken voordat ik haar bedankte. Oeps, toch net iets teveel gegeten.

Op mijn hakken loop ik langzaam dit veel te dure restaurant uit, stiekem kan ik niet wachten tot ik weer in mijn kleine kamerflatje ben, een koffie kan maken en mijn laptop kan open smijten. De hele vriendelijke vent houdt een taxi aan om me hier vervolgens in te zetten maar ik bedank hem vriendelijk terwijl ik met mijn buskaart voor zijn neus zwaai, ‘No thanks.I take the bus.’

Zo snel mijn voet de binnenkant van de bus raakt grijp ik direct mijn telefoon en bel mijn zus; ‘Shit man Mara, ik ben net naar die dikke tent op de hoek geweest bij Knightsbridge, die van Instagram! Eten was lekker gek, maar ik verveelde me echt kapot, die vent praatte alleen maar over zijn drukke bestaan en ik denk al met al dat ie niet eens weet hoe die mijn naam moet uitspreken Ohhh… Ik wil nu zo graag een broodje kroket met jou bij Swoopy in Arnhem…’

 

Liefs <3

 


About the Author



2 Reacties op HET LEED WAT EEN DATE HEET.

  1. Peter zegt:

    Je verhalen zijn geweldig. Nog even en je gaat ook boeken schrijven!

    Groet, Peter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑