Persoonlijk fullsizeoutput_6a7

Gepubliceerd op 10 december 2017 | by Wiesje

DE ONTBIJTTAFEL MET KIP EN HAM OP EEN PORSELEINEN SCHAALTJE.

We kunnen er niet meer omheen mensen, de kerstbomen, Kerstmannen en kerstliedjes vliegen je om de oren. Het is echt bijna Kerst liefjes, het is me een partij romantisch hier in London en als het aan mij ligt flikker ik 14 kerstbomen met 400 kerstballen in mijn flat. Ik ben een echte Kerst fan en nu de straten bedekt zijn met natte sneeuw en je om de 10 centimeter onderuit knalt, kan je mij echt niet gelukkiger maken. Of toch wel?

Sommige mensen boeit het geen reet, die hele Kerst en andere daarentegen slapen er slecht van. Ik behoor bij de laatste categorie, ik ben als een kind in een snoepwinkel zo blij. Dit komt denk ik doordat ik een echt ‘gezelligheidsmens’ ben. Je kent het, met je familie in de woonkamer zitten met veel te veel warmte dat het zweet je van het voorhoofd druipt, elkaar continu in de zeik zetten en mama die ondertussen gestrest in de keuken staat omdat de biefstuk veel te droog is uitgeslagen, de slagroomrolletjes op de grond vallen of puur om het feit dat zij alle hapjes in bakjes wilt opdienen en haar kinderen liever alles uit de zak vreten. Want waarom in een bakje stoppen als het binnen vijf minuten al in de maag zit? Scheelt mama ook weer wat werk, maar daar zijn we het nog niet over eens.

Goed. Een typisch kerstfeest is voor mij het samenzijn met de mensen om wie ik zielsveel geef, de mensen met wie ik het liefst 24-7 ben en de mensen die mij door en door kennen. Ik kan niet wachten tot ik in de ochtend mijzelf weer voor de spiegel sleep en er een dikke laag foundation op smeer, glitters op mijn ogen en om het nog even wat bonter te maken kies ik voor een dikke lippenstift. Wanneer deze veel te ordinaire kerstlook klaar is, is het tijd om naar het Kerst ontbijt te gaan. Van der Valk is er niks bij en mama kennende is de hele tafel bedekt met confetti en andere ongein, wanneer je een hap van je broodje met ei neemt heb je direct een kerstengel en wat confetti in je bek, want dit staat zo gezellig. Ook hier zal de ham en kipfilet op een schaaltje liggen, want de plastic verpakkingen staan zo rommelig. Hier zal even een kleine discussie over gevoerd worden, want dit zijn nou eenmaal van die dingen waar niet iedereen het volledig over eens is.

Ik zal rondkijken om de tafel en ik zal mijn favoriete mensen op een rij zien zitten. Dit zijn momenten dat ik mijzelf het meest gelukkig prijs. Ik zal mij gelukkig prijzen als mijn broer een heel groot stuk spijsbrood afsnijd, en een holletje maakt in het spijs van de volgende plak. Dit stiekem steelt zodat de volgende persoon geen spijs heeft. Het zal hem niks interesseren en mijn papa zal een witte snee brood eten met een gekookt ei. Hij zal kijken naar de schaaltjes waar het beleg is opgediend en even met zijn borstelige wenkbrauwen fronsen. Hij ziet de bui al hangen want hij is degene die de ham en kip weer in de plastic verpakkingen zal moeten wegschuiven aan het einde van het ontbijt.

Mama zal haar tijd nemen om in een glitterlegging en schoenmaat 34 naar beneden te komen racen, ik zal haar een veel te harde aai over de bol geven en vervolgens is het tijd om mijn volledige familie plat te knuffelen. Ik zal ze vierentwintig keer vertellen hoeveel ik van ze houd, en dat ik nooit meer zonder deze mensen wil. Ik wil voor altijd aan de ontbijt tafel zitten, ik wil hele grove verhalen en grappen maken, ik wil naar mijn vader kijken die een thee maakt en dan aan mij vraagt; Is dit een cuppa tea Wiesje? Zoals in Engeland? En ik zal naar hem kijken en bidden dat ik ooit een man ga trouwen die precies op hem lijkt, maar dan waarschijnlijk met een iets andere huidskleur. En zoals ik al eerder zei, een beetje meer haar op zijn deksel.

De kerst in London is prachtig, de lichtjes, de ijsbaan, de duizenden kerstbomen, de etalages. Alles is prachtig, het is luxe, het is sjiek en het is extra. Maar, het is niet zoals thuis. Het is niet zo warm, zo extra omdat mijn familie niet bij mij is. De mensen met wie ik het liefst altijd ben.

Wanneer ik over de prachtige straten loop van de stad waar ik zo verliefd op ben, merk ik nogmaals hoe belangrijk mijn familie is voor mij. Het maakt mij geen zak uit waar ik ben, hoe prachtig het is, hoeveel nep sneeuw ik in mijn ogen krijg en hoe luxe en prachtig de etalages ook zijn.

Zonder mijn familie ben ik nergens, en met mijn familie ben ik overal. Zij zijn alles, en met de donkere dagen voor de Kerst merk ik dat weer meer dan ooit. Met een kleine twee weken zit ik met mijn reet en een vieze grote glimlach terug in dat veel te kleine Ryanair vliegtuig. Op naar huis. Want thuis is waar mijn familie is.

Liefs, Wiesje <3

 

 

 

 


About the Author



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑