Persoonlijk IMG_6757

Gepubliceerd op 15 april 2018 | by Wiesje

Het is een beetje eng. Een kleine rekensom maakt dit bijna 30.

Het is (alweer) April. De tijd vliegt, zeggen ze dan. Daar ben ik het helemaal mee eens. Nu bedacht ik me ineens afgelopen week dat deze kleine draak bijna 27 is. Emh 27?

27, ik ben niet de sterkste in rekenen, maar een kleine korting berekening bij de Zara gaat mij nog prima af. Zo dus ook de som dat 27 bijna 30 is. Nu hoor ik vaak dat mensen toch wel een beetje benauwd worden van het grote getal 30, de Botox en de Fillers zijn voor mij geen enkel probleem, de natuur helpen doe ik graag, maar de cijfertjes op papier… Ja, daar kunnen we weinig aan veranderen. En wat vind ik daar nu eigenlijk van?

Nu heb ik in mijn 26 levensjaren redelijk wat avonturen meegemaakt, ik heb een aantal risico’s genomen, hier en daar een ‘nieuwe start’ gemaakt en oh ja, ik ben van land verhuist. Ik heb aan mijzelf laten sleutelen en ik heb mijn eerste designer bag gekocht. (YES!)

Om direct even mijn materialistische kant te verdedigen; mijn doel was een Chanel tas voor mijn 27e, waarom? Daarom. Dat is een goal. Die zet ik voorlopig op een lager pitje. Puur omdat ik er nu nog niet het geld voor over heb, ik zie te veel daklozen mensen die ongeveer een jaar kunnen leven van een stukje leer wat dan om mijn schouder bungelt, mijn eerste Chanel tas schuif ik een jaartje vooruit. Ik heb trouwens een ontzettende zwak voor de mensen die op straat met een papieren bekertje bij hun enkels zitten voor wat kleingeld, ik praat er graag mee en het liefst neem ik ze allemaal warm mee naar mijn flat. Helaas zal ik een beetje realistisch moeten blijven maar wie weet kan ik ooit een projectje opstarten.

Laten we eerlijk blijven Wies en gooi die kleine tegenvaller op je blog;
Mijn eerste boek ligt nog niet in de schappen. Dit vind ik een kleine tegenvaller, maar een boek schrijven is toch nog niet zo makkelijk als dat ik dacht. Het schrijven gaat als een tierelier, maar wanneer komt het einde? En hoe pak ik dat toch in godsvredesnaam aan? Er zijn nogal wat beginnersproblemen, maar ik blijf vrolijk doortikken en dat einde komt dan vanzelf wel. Het is een beetje vergelijkbaar met Wiesje die begint met kletsen, als ze eenmaal opstart dan berg je maar. Mijn broer loopt op een gegeven moment gewoon weg, dan weet ik dat het net ff too much is.

Aan de positieve kant; Ik heb me toch een fijn leventje opgebouwd hier in deze gigantische stad. Ik ben compleet onafhankelijk (dankjewel mama en papa voor de ‘miss independent opvoeding.) Ik ben inmiddels een stuk beter in koken en daarnaast vliegen we naar de gym in de ochtend. We proberen bij te benen met die zogenaamde ‘healthy city lifestyle.’ Het klinkt eng he? Dat is het ook. Maar ik ben nog geen Vegan, dus zo verloren is het allemaal nog niet. En dat gaat ook niet gebeuren. Want ik klap nog maar wat graag een kilo kip naar binnen op een dag.

Nu luister ik iedere ochtend naar motivatie video’s. Van die echte soldaten die in je oren lopen te tetteren, dat slapen voor apen is en dat wanneer je iets wilt bereiken in je korte leventje, je er alles aan moet doen en je een miljoen keer gaat falen voordat je een soort piek zit. Daar ga ik dus maar wat lekker op, ik vlieg om halfzes in de ochtend naar de gym met die soldaat in mijn oren en dan kan de dag beginnen. Slapen doe ik trouwens wel gewoon, dat is beter voor iedereen.

Klaar voor het volgende feit? Houd je vast; ik heb een echte relatie. Dat is niet iets nieuws, maar ik heb het nog niet open en bloot op mijn blog gezet. We zijn toch een beetje voorzichtig met wat we op het internet gooien(ik heb een opgetrokken wenkbrauw op dit moment, aangezien ik normaal niet bepaald vorzichtig ben met wat ik uitkraam op mijn blog), maar we komen inmiddels in maandje 8 en ik kan toch wel met zekerheid zeggen dat ik het goed voor elkaar heb. We lachen heel erg veel, ik kan uren tegen met hem praten (arme jongen) en hij is lief en mooi. Vanbinnen & buiten :)

Nu ik dit schrijf, voel ik mij een gezegend vrouwtje in een grote stad. Rond en gezond, hele fijne lieve mensen om mij heen, de crew is still going strong bitches! Ik heb de liefste vriendinnetjes van deze planeet en het is een wonder dat ze nooit moe worden van me. Zoals we allemaal wel weten, ik kan vrij extreem zijn. Toch wel ja.
Mijn 27e oh… Ik heb hier veel over te schrijven. Ik heb goals, dromen en ik wil een PUPPY, YES! Tijdens het schrijven van dit artikel draag ik een anti-age masker. Daar zal het in ieder geval niet aan liggen.
Ik wil met jullie delen wat ik wil bereiken in mijn 27e levensjaar, en ik wil jullie voor nu bedanken voor het lezen. Lief en ik waardeer het heel erg. Zouden jullie mijn boek lezen als het in je kerstpakket zit?

 

Liefs, Wiesje. XXX

 

Tags: , ,


About the Author



6 Reacties op Het is een beetje eng. Een kleine rekensom maakt dit bijna 30.

  1. Angelique zegt:

    Ik zou zeker je boek lezen.
    Of het nou in een kerstpakket zit of niet.

  2. Janny zegt:

    Wat ben je toch een kanjer.
    Als……nee…wannéér je boek er is wil ik wel een door jou gesigneerd exemplaar.
    Liefs..Janny

    • Wiesje zegt:

      Zo Zo Zo Zo Zooooo lIEF! Ik kom het boek persoonlijk op de fiets langs brengen! Zodat we even 2 uurtjes kunnen bijkletsen lieve Janny.

      Dank je wel, dikke knuffel <3 xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑